Marianne Geurts

Paarse krokodil in 2014

Vandaag, een dag voordat ik jarig ben. En we hebben natuurlijk nog de jaarwisseling gehad. Wat betekent dat allemaal voor mij? Ik stel me zo voor dat ik over een jaartje, tijdens de kerst, met een glaasje wijn op de bank zit en terugblik op 2014. Wat is er dan allemaal gebeurd?

Ik ben in ieder geval weer op pad geweest met mijn paarse krokodil. In september hebben we een praatje gehouden op het congres  over Oplossingsgericht Coaching & Management, dat dit jaar plaats vond in Zweden. We hebben verteld over de wijze waarop we hier in Noord-Limburg met alle partijen samenwerken om mensen met complexe behoeften en een afstand tot de arbeidsmarkt een werkplek te bieden. Het is ons in 2014 hier in de regio namelijk gelukt om samen de brug te bouwen terwijl we er over heen lopen. De brug is nog niet af, maar we zijn al een heel eind. Er zijn werkplekken gecreëerd bij ondernemers, scholen, gemeenten. In leegstaande gebouwen zijn initiatieven ontstaan in navolging van de Bekkerie in Boekend en de Fabriek  in Maasbree van Rendiz. Geïnspireerd door oa het Zelfregiecentrum en Huis in de wijk in Venlo  zijn er nog meer  ontmoetingsplekken gekomen voor doelgroepers en burgers. Technische bedrijven zijn meer gaan samenwerken met het onderwijs. En… er zijn meer dorp- en wijkfeestjes georganiseerd…

Voor de gemeenten is dit een spannende tijd. De verantwoordelijkheden die op het bordje van de ambtenaren zijn komen te liggen zijn groot. Mijn paarse krokodil en ik mochten het afgelopen jaar ook regelmatig wat betekenen voor wethouders en ambtenaren. Oplossingsgerichte teambegeleiding, coaching, intervisie, projectleiding.  Want het valt niet altijd mee om anders te werken. Meer gericht op het dienen van burgerinitiatieven. Het ‘wakker maken’ van de zelfregie van mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Het vertrouwen op het zelforganiserende vermogen van mensen die samen werken en samen komen. Van oudsher zijn ambtenaren meer gewend om goed te zorgen en alles tot in de puntjes te regelen voor de burger. En daarin zijn we als maatschappij wat doorgeschoten.

Ik merk dat ik vooral trots ben op het feit dat het ons allen is gelukt om het heel simpel te houden. Uiteindelijk wil iedereen toch hetzelfde. Namelijk dat de gehandicapte buurjongen gelukkig is en op zijn driewieler iedere dag naar zijn werk kan. En dat de ‘beschadigde’ werkloze overbuurman eindelijk weer een bijdrage kan leveren aan de maatschappij.

Het samenbrengen van alle partijen zoals het bedrijfsleven, onderwijs, zorg, burgers, vrijwilligers, ambtenaren, politiek en UWV ging eigenlijk best gemakkelijk. Barrières en schotten bleken meer tussen de oren te zitten dan dat ze er in de praktijk daadwerkelijk waren. Door continu te focussen op het algemene belang en oplossingsgericht te werken, verdwenen de angsten en problemen naar de achtergrond. Verschillen in de regelgeving en de bureaucratie stonden wel eens in de weg. Maar omdat iedereen open stond om het anders te doen, waren oplossingen snel voorhanden. De bereidheid om de oude orde los te laten was groot. Het was  geweldig om met elkaar te experimenteren en gaandeweg de juiste stappen te zetten. En dat zal ook zo blijven, de komende jaren…

Ja, ik stel me voor dat als ik dit jaar met kerst terugblik op 2014, ik erg dankbaar ben… Dus bij deze: een toost op ons en dat het voor iedereen een bijzonder en liefdevol jaar mag worden met veel passie en plezier!

4 januari 2014

Lef om de natuurlijke weg te gaan

Hoe gemakkelijk angst ook weer losgelaten kan worden

BewarenBewaren